بسم الله

جمعه ای دیگر گذشت ! نمی دانم چرا غروب های جمعه انقدر دلگیر است ؟ ساعت ها می نشینم و نگاه ساعت می کنم شاید که عقربه ها تکانی بخورند و تن نحیف و خسته خود را اندکی حرکت دهند . اما چه فایده ؟! انگار عقربه ها هم دلشان گرفته است . خسته شده اند از این که سال هاست می چرخند و جمعه ها را می بینند که می گذرد اما همچنان خبری از عدالت نیست . خسته شده اند از این که می بینند این جعبه جادویی رو به رویشان روزی نیست که خبر کشتار مظلومانه فلسطینیان را به آن ها ندهد ولی کسی نیست که از این خونخواران بپرسد که « بای ذنب قتلت » ؟ چرا مظلومان عالم را اینچنین رنج و عذاب می دهید ؟

عقربه ها خسته اند از این که هر سال می بینند که در جلویشان مراسم عزاداری برای جد تو برگزار می شود ولی هنوز تو به خونخواهی جدت برنخواسته ای .

عقربه ها شکسته شدند آن روز که تصویر انفجار حرم پدر و  جد بزرگوارت را دیدند . عقربه ها … عقربه ها … عقربه ها … چه بسیارند عقربه های که در سرتاسر عالم شبانه روز می چرخند تا شاید به لحظه ظهور تو برسند . شاید تنها دلیل چرخششان همین باشد وگرنه عقربه ها خیلی وقت است که خسته شده اند و دیگر توان چرخیدن ندارند .

بیا تا عقربه ها جانی دوباره بگیرند  … یا مهدی !

به نام خدا

خلیج فارس ، خلیج عرب ، پرونده هسته ای ، لبنان ، عراق و…

شاید در ابتدا قرا گرفتن این عبارات در کنار هم کاملاً بی ربط و بی هدف نشان دهد . اما اگر اندکی تامل کنیم خواهیم دید که این ها عباراتی است که در کنار چند عبارت دیگر روی میز تصمیم سازان آمریکا قرار دارد. چرا ؟! عرض خواهم کرد :

حدود ۵ یا ۶ سال است که موضوع هسته ای ایران در مجامع بین المللی و به طبع آن ها محافل خبری جهان در صدر موضوعات مورد بحث قرار دارد .

دو سالی می شود که لبنان نیز به جمع کشورهای خبرساز دنیا پیوسته و هر از چند گاهی ضمضمه های جنگ داخلی یا انتخابات یا خلع سلاح حزب الله و … از این نقطه از عالم به گوش می رسد.

عراق نیز چند سالی است که پای ثابت خبرگزاری های جهان است . البته نه خبر کشتار بلکه اخباری چون تثبیت دموکراسی در عراق یا نجات جان یک سگ توسط یک سرباز آمریکایی ! و یا هر چیز دیگر . به هر حال عراق بخشی از وقت مردم دنیا را به خود اختصاص داده است .

اخیراً هم که بحث خلیج فارس و حرکت کمپانی گوگل برای تغییر نام این خلیج به خلیج عربی نقل محافل ملی گرایان و ناسیونالیست ها شده است .

فیلم فتنه نیز چند ماهی است که جامعه مجازی ایران و بسیاری از وبلاگ نویسان را به خد مشغول کرده است.

امااین ها چه ارتباطی با هم دارند؟!!

به نظر می رسد که این عبارات به همراه عباراتی چون فلسطین ، اسرائیل ، غزه ، امنیت اسرائیل ، انحراف اذهان جامعه جهانی و … همواره طی چند سال اخیر بین سیاست گذاران ایلات متحده و صهیونیست ها دست به دست می شود و هر کدام به شکلی این عبارات را کنار هم می چینند و بازی جدیدی را طراحی می کنند . بازی که ذهن من و شما را به خود مشغول کند و چشمان ما را نسبت به حقایق اطرافمان ببندد.

چشمان ما را ببندد نسبت به این که روزی نیست که خبر کشتار مسلمانان فلسطین و عراق از خبرگزاری ها مخابره نشود ولی خبر اول ما تصویب قطعنامه سوم شورای امنیت است .

چشمان ما را ببندد روی نسل کشی که در غزه در حال وقوع است و ما را به تحریم سایت گوگل مشغول کنند .

فتنه ای همچون فیلم فتنه را علم می کنند تا ما نبینیم که کودکان فلسطینی و عراقی در بدترین شرایط ممکن به سر می برند .

قطعاً تمامی موضوعاتی همچون تغییر نام خلیج فارس ، موضوع هسته ای ، فیلم فتنه و … نیازمند پاسخ و حرکت ما در راستای شفاف سازی و بیان حقایق است اما …

اما باید مراقب بود . باید مراقب باشیم که غفلت نکنیم از آن چه که آن ها می خواهند ما را غافل کنند.

و در یک کلام منفعل نباشیم . همین.

یا علی…

راه روشن است ! تو چشمانت را باز کن

فرمایشات رهبر معظم انقلاب در جمع مرد م شیراز در اولین روز سفر خود به استان فارس نکات قابل تاملی و روشنگرانه ای را در خود نهفته داشت . ایشان در هنگامی دست به حمایت مجدد از دولت دکتر احمدی نژاد زدند که دولت نهم تحت شدیدترین فشارها و حملات به عملکرد اقتصادی خود و وضع اقتصادی کشور قرار دارد .

روی سخن نگارنده با عزیزانی است که حرف های رهبری برای آن ها حجت است و طبیعتاً افراد دیگر در طیف مخاطبین این نگاشته قرار نخواهند گرفت .

بیایید رو راست باشیم عزیزان . خیلی از ما هنوز راه خود را پیدا نکرده ایم . به طوری که بسیاری از وبلاگ های به قولی حزب اللهی نیز در برخی موارد به انتقاد غیرمنصفانه نسبت به عملکرد اقتصادی دولت نهم پرداخته اند . نه ! اشتباه نکنید . نمی گویم که همه چیز خوب است . قطعاً مشکلات هست و چه بسا در بخش اقتصادی بیش از سایر بخش ها مشکل هست . اما علت یابی مشکلات حرفی است که مد نظر نگارنده است . همان کاری که مقام معظم رهبری در شیراز کردند . علت یابی نه نقد سطحی و احساسی و منفعلانه .

به جرئت می توان گفت که هیچ دولتی تا کنون از چنین حمایتی از جانب رهبری برخوردار نبوده است .

شاید وظیفه ما در این بین این باشد که به جای این که پشت سر رهبری بنشینیم و به جای این که برای حمایت از دولت آبروی رهبری را گرو بگزاریم حداقل آبروی وبلاگ هایمان ! را برای دفاع از رهبری و به طبع آن دولت به میدان آوریم . هر چند که قطعاً ما نخواهیم توانست که به درایت و ذکاوت رهبری در نوع حمایت خود از سیاست گذاری دولت ، دست یابیم اما …

اما به قول قدیمی ها « کاچی به از هیچی »

پس :

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد .

یا علی مددی …

پ.ن :

- شاید اسمش جنبش در وبلاگ نویسان باشد ! هر چه شما دوست دارید اسمش را بگذارید . نفس کار مهم است نه نام آن .