حالا همانجا بود. درست روبروی همان میز شطرنج. قوطی دلستر، گوشی موبایل، تبلتش که دیگر حالا عمری از آن گذشته است. همه چیز درست مثل همان شب است. همان شبی که بیرون آمده بود که چرخی بزند و باران همراهیش کرد. حالا اما درست ۲۱ سال از آن شب گذشته است.
تمام فکرهای آن شبش را مرور کرد. تمام فکرهای آن روزهایش را مرور کرد. تمام فکرهای آن سال ها را مرور کرد. دوستانش را. زندگی اش را. خاطراتش را. یادش آمد آن روزها همیشه می گفت «خاطره می شود». لبخندی زد و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد بلند شد. با خودش فکر می کرد احتمالاً این شب هم خاطره می شود. یقۀ کاپشنش را بالا زد. قوطی دلستر، تبلتی که کار نمی کرد و گوشی موبایلش را همان جا رها کرد و رفت. شاید چندسال دیگر… شاید هم نه.
فحش در ادبیات حزب الله نیست. حالا هر کسی که دوست داری باش.
پ.ن:
این خلاصه ی یک یادداشت عتاب انگیز بود خطاب به جماعتی که این روزها فحش دادن برایشان راحت تر از بالاترینی ها شده است. چه در اینترنت و چه در کف خیابان ها و جلوی در خانه ی شهروندان کشور.
قرار گرفته در شاخه: دلنوشته, فکر کوتاه, وبلاگستان, وقایع الاتفاقیه
ارسال شده در: سه شنبه, ۲۵م خرداد, ۱۳۸۹، ساعت: ۱۰:۵۶ ب.ظ
نظرات این مطلب را از طریق فید دنبال کنید. RSS 2.0
ای خدا پدرت رو بیامرزد.
البته خیلی چیزهای دیگر هم در مرام حزب الله نیست. که بعضی حزب اللهی ها یادشان می رود.
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]
سلام
خواندم و قبول دارم
ممنون
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]
یعنی شدیدا موافقم ها
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]
خدا حفظت کنه،
دقیقن حرف دل من.
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]
حسین پاسخ در تاريخ شهریور ۲م, ۱۳۸۹ ۹:۴۶ ب.ظ:
سلامت باشی رفیق :)
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]
فحش دادن کار بچه حزب اللهی ها نیست
شدیدا قبول دارم
ولی تا اینکه به اون بگن فحش یا نه
Like or Dislike:
0 
0
[پاسخ]