حالا همانجا بود. درست روبروی همان میز شطرنج. قوطی دلستر، گوشی موبایل، تبلتش که دیگر حالا عمری از آن گذشته است. همه چیز درست مثل همان شب است. همان شبی که بیرون آمده بود که چرخی بزند و باران همراهیش کرد. حالا اما درست ۲۱ سال از آن شب گذشته است.
تمام فکرهای آن شبش را مرور کرد. تمام فکرهای آن روزهایش را مرور کرد. تمام فکرهای آن سال ها را مرور کرد. دوستانش را. زندگی اش را. خاطراتش را. یادش آمد آن روزها همیشه می گفت «خاطره می شود». لبخندی زد و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد بلند شد. با خودش فکر می کرد احتمالاً این شب هم خاطره می شود. یقۀ کاپشنش را بالا زد. قوطی دلستر، تبلتی که کار نمی کرد و گوشی موبایلش را همان جا رها کرد و رفت. شاید چندسال دیگر… شاید هم نه.
برای این پست چندین و چند متن نوشتم. هر چه براندازشان کردم قابل انتشار نبودند. بیخیالشان شدم. همین یک صوت از همه آن پست ها باقی ماند. چاره ای نیست. همین هم غنیمتی است.
برچسب ها: انتظار, بقیه الله, ظهور, ما, مهدی
قرار گرفته در شاخه: دلنوشته
ارسال شده در: یکشنبه, ۱۰م مرداد, ۱۳۸۹، ساعت: ۲:۲۹ ق.ظ
نظرات این مطلب را از طریق فید دنبال کنید. RSS 2.0
