حالا همانجا بود. درست روبروی همان میز شطرنج. قوطی دلستر، گوشی موبایل، تبلتش که دیگر حالا عمری از آن گذشته است. همه چیز درست مثل همان شب است. همان شبی که بیرون آمده بود که چرخی بزند و باران همراهیش کرد. حالا اما درست ۲۱ سال از آن شب گذشته است.

تمام فکرهای آن شبش را مرور کرد. تمام فکرهای آن روزهایش را مرور کرد. تمام فکرهای آن سال ها را مرور کرد. دوستانش را. زندگی اش را. خاطراتش را. یادش آمد آن روزها همیشه می گفت «خاطره می شود». لبخندی زد و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد بلند شد. با خودش فکر می کرد احتمالاً این شب هم خاطره می شود. یقۀ کاپشنش را بالا زد. قوطی دلستر، تبلتی که کار نمی کرد و گوشی موبایلش را همان جا رها کرد و رفت. شاید چندسال دیگر… شاید هم نه.

• آذر ۱۳۹۰ (۱)
• مهر ۱۳۹۰ (۱)
• اردیبهشت ۱۳۹۰ (۱)
• بهمن ۱۳۸۹ (۱)
• دی ۱۳۸۹ (۲)
• آذر ۱۳۸۹ (۱)
• آبان ۱۳۸۹ (۲)
• مهر ۱۳۸۹ (۲)
• شهریور ۱۳۸۹ (۴)
• مرداد ۱۳۸۹ (۹)
• تیر ۱۳۸۹ (۱)
• خرداد ۱۳۸۹ (۱۰)
• اردیبهشت ۱۳۸۹ (۴)
• فروردین ۱۳۸۹ (۱۳)
• اسفند ۱۳۸۸ (۱)
• آذر ۱۳۸۸ (۱)
• شهریور ۱۳۸۸ (۲)
• مرداد ۱۳۸۸ (۹)
• خرداد ۱۳۸۸ (۲)
• اردیبهشت ۱۳۸۸ (۲)
• فروردین ۱۳۸۸ (۴)
• اسفند ۱۳۸۷ (۸)
• دی ۱۳۸۷ (۱)
• آذر ۱۳۸۷ (۵)
• آبان ۱۳۸۷ (۵)
• مهر ۱۳۸۷ (۸)
• مرداد ۱۳۸۷ (۷)
• تیر ۱۳۸۷ (۱۹)
• خرداد ۱۳۸۷ (۱۳)
• اردیبهشت ۱۳۸۷ (۱۴)
• فروردین ۱۳۸۷ (۲)

• برگی از زندگی (۹)
• داستان (۴)
• دلنوشته (۱۶)
• سیاست خارجی (۴)
• سیاست داخلی (۱۵)
• سینما (۵)
• شعر (۴)
• طنز (۳)
• فکر کوتاه (۱۲۴)
• وبلاگستان (۱۲)
• وقایع الاتفاقیه (۱۸)
• کتاب (۲)