گلبرگ های شکوفه های گیلاس تمام حیاط خانه را فرش کرده اند. رنگ آمیزی زیبایی شده است ترکیب رنگ شکوفه های و چمن حیاط. هوای مطبوع بهاری و نسیم ملایمش هر جنبده ای را به وجد می آورد. دیگر بلبل که ماهها را در غم هجران بهار سپری کرده است جای خود دارد.

درب چوبی خانه را آرام با پا به جلو هل می دهد. دست هایش درگیر است. یک دست بشقاب چینی که دو قطعه کیک شکلاتی در آن قرار دارد، و دست دیگر سینی ای که دو فنجان چای را تجربه کرده است. دو سه پله ی مقابل درب خانه را با طمانینه خاصی پایین می آید، مبادا که چای لبریز شود و سینی را کثیف کند. آرام آرام می آید تا می رسد به میز وسط حیاط، زیر همان درخت گیلاسی که فراش حیاط هم بود. سینی و بشقاب کیک را روی میز می گذارد و خودش به آرامی رو صندلی می نشیند. نگاهی به سینی می کند. انگار که حسی از درون بی احترامی را برایش ترجمه کرده باشد، به سرعت دستش را بالا می آورد و سینی را کمی به رو به رو هل می دهد. ترسید که مبادا سینی نزدیک صندلی خودش باشد.

نسیم هوا، آفتاب ملایم، صدای پرندگان و بوی شکوفه های گیلاس، همه و همه دست به دست هم داده اند که روز خوب و آرامی را تجربه کند. کمی که می گذرد نگاهش از چرخیدن به اطراف خسته می شود. به صندلی رو به رو خیره می شود. صندلی ای که خالی است. منتظر می نشیند. به بشقاب کیک و فنجان چای دست نمی زند. هر از چندگاهی نگاهی به درب خانه می کند. از آن که ناامید می شود سرش را می چرخاند و نگاه درب حیاط می کند. خبری نیست. باز به صندلی خیر می شود. ساعت هاو ساعت ها می نشیند. دیگر کم کم آفتاب هم دارد ناامید می شود. ناامیدی را می توان از پایین آمدنش حدس زد. او هم که ناامیدی آفتاب را می بیند کم کم متوجه می شود که امروز هم خبری از ساکن صندلی رو به رو نیست. خیلی وقت است که خبری از او نیست.

ناامیدانه بشقاب کیک را بر می دارد. به پشت سرش نگاه می کند. صدای پشه ها بد جوری توی گوشش وز وز می کند. بشفاب را پرت می کند به گوشه حیاط. همان جا که تلی از بشقاب چینی و کیک خشک شده جمع شده است. بوی بد آشغال های جمع شده در گوشه حیاط بدجوری اذیتش می کند. خودش هم نمی داند که چطور تا این مدت متوجه این بو نشده بود. دیگر تحمل بوی گند و این همه آشغال را ندارد. بلند می شود. سینی چای را از روی میز بر می دارد و بر می گردد به سمت خانه. درب خانه را محکم پشت سرش می بندد. حواسش نبود که فردا می خواهد دوباره درب را با پا باز کند.

نیمکت چوبی با مرد هم صدا فریاد می زدند. نیمکت می دانست در آن جایی که اصلاً محل رفت و آمد نیست، تنها وظیفه اش هم صدایی با انسان های خسته ای است که آن را انتخاب می کنند تا رویش بنشینند و فریاد بزنند و شاید بعضی ها که می آیند آنجا تا با یک نیمکت چوبی هم اندیشی کنند. وظیفه اش را خوب می دانست. می دانست که کسی برای همیشه پیشش نخواهد ماند و او باید هر لحظه آمادگی جدایی را داشته باشد. خسته بود از این همه تنهایی اما وظیفه اش را می دانست. می دید که کم کم کارش تمام است. پایه سمت چپ که دیگر حسابی پوسیده بود و امیدی به آن نبود. همین چندوقت پیش یک دختر جوان از سر دلسوزی چند روزی وقت گذاشته بود و مرمتش کرده بود. اما این پایه پایه بشو نبود. با این همه نیمکت وظیفه اش را خوب می دانست. زیر آن تک درخت در کنار آن دریاچه خلوت، تنها وظیفه اش همراهی با عابرانی بود که گهگاهی خلوت را بر می گزیدند. و نیمکت به وظیفه اش عمل می کرد… تا روزی که شکست و مرد!

در را باز می کند. در، صبح به خیر اول را به پسر می گوید. این را می شود از صدای آرام لولاهایش فهمید. می آید روی پله ی اول. اما زیادی بالاست. چند پله پایین تر. حالا بهتر شد. نگاهی به آسمان می کند. خورشید تمام تلاشش را می کند که نورش را از میان شاخ و برگ های این درختان مزاحم به کف دستان پسر برساند. پسر هم البته کمی تلاش می کند. دستش را جلوتر می آورد تا نور را لمس کند. نگاهی به دور و بر می اندازد. احتمالاً مسابقات سرود پرندگان همین نزدیکی ها باید باشد. هماهنگ و هم صدا آواز صبحگاهیشان را تقدیم پسر می کنند و احتمالاً این بهترین کادوی صبحگاهی بود که پسر آرزویش را داشت.

از روی پله ها می آید پایین. حالا پایش روی زمین نم دارِ صبح است. زمینی که برگ ها تا جایی که می توانسته اند در آغوشش گرفته اند. راه می افتد کمی دور می شود… اما بر می گردد. با سرعت بیشتر. لیوان نسکافه اش را فراموش کرده بود. لیوان نسکافه را به دست می گیرد و به راه می افتد به سمت چشمه. چند صد متری بالاتر است…